چه انتظار عجیبی نشسته در دل ما

همیشه منتظریم و کسی نمی آید

صفای گمشده آیا

بر این زمین تهی مانده باز میگردد؟!

اگر زمانه به این گونه

                                    ـ پیشرفت این است

مرا به رجعت تا غار

                                    ـ  مسکن اجداد

مدد کنید

                                     که امدادتان گرامی باد

همیشه دلهره٬

                     با من

                               همیشه بیمی هست

که آن نشانه صدق از زمانه برخیزد

و آفتاب صداقت ز شرق بگریزد

همیشه می گفتم:

چقدر مردن خوب است

چقدر مردن٬

ـ در این زمانه که نیکی حقیر و مغلوب است ـ

                                                              خوب است

+ نوشته شده در  بیست و چهارم بهمن 1386ساعت 19:3  توسط صاحب خونه  | 

تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت

از سمک تا به سهایش کشش لیلا برد

من به سرچشمه خورشید نه خود بردم راه

ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد

من خس بی سر و پایم که به سیل افتادم

او که می رفت مرا هم به دل دریا برد

جام صهبا ز کجا بود مگر دست که بود

که درین بزم بگردید و دل شیدا برد

خم ابروی تو بود و کف مینوی تو بود

که به یک جلوه زمن نام و نشان یکجا برد

خودت آموختیم مهر و خودت سوختیم

با بر افروخته روئی که قرار از ما برد

+ نوشته شده در  چهارم بهمن 1386ساعت 13:46  توسط صاحب خونه  |